این روزها کمی ابریم کمی زرد و شاید اسیر پنجه بی رحم پاییز

این روزها که می گذرد راه رفته را پشیمانم..

این روزها از عشق دلگیرم...

این روزها خود را به شعر می زنم

تا از تلاطم  امواج وحشی بی کسی جان به در برم...

و این روزها" وحشی" مرا بهتر از خودم به وادی کلمات می کشاند...

 

 

 

ای  گل تازه که بویی زوفا نیست تو را

خبر از سرزنش  خار جفا نیست

رح بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را

التفاتی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را

......

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

هیچ سنگدل بیدادگر این کار نکرد

این ستم ها دگری با من بیمار نکرد

هیچ کس این همه آزار من زار نکرد

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مردم آزار مکش از پی آزردن من

 

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

رفتن اولاست زکوی تو ایستادن غلط است

جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

 

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد

چون شود خاک به آن خاک گذارت باشد

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست

عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست

خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست

از جفای تو پریشانم و تدبیری نیست

چه توان کرد پشیمانم و تدبیری نیست

 

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز

از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت

دل خود بر نهم و پا بکشم از کویت

گوشه ای گیرم منبعد نیایم سویت

نکنم بار دگر یاد قد دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت

سخنی گویم و شرمنده شوم از کویت

 

کس چرا این همه سنگین دل و بدخو باشد

جان من این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی یار چه می پرهیزی

یار شو با من بیمار چه می پرهیزی

چیست مانع ز من زار چه می پرهیزی

بگشا لعل شکر بار چه می پرهیزی

 

حرف زن ای بت خونخواه چه می پرهیزی

نه حدیثی کنی اظهار چه می پرهیزی

که تو را گفت به ارباب وفا حرف مزن

چین بر ابرو زن و یک بار به ما حرف مزن

 

درد من کشته شمشیر بلا می داند

سوز من سوخته داغ جفا می داند

مسکنم ساکن صحرای فنا می داند

همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاکبازم همه کس طور مرا می داند

عاشق همچو منت نیست خدا می داند

 

از یر کوی تو با دیده تر خواهم رفت

چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت

گر نرفتم ز درت شام سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت

نیست باز آمدن باز اگر خواهم رفت

 

از جفای تو من زار چو رفتم رفتم

لطف کن لطف که این بار چو رفتم رفتم

 می روم تا به سجود بت دیگر باشم

باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم....

 

خط خطی شده در پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت به قلم میثم| |