نيازمند چيزي بودم كه باورش كنم نگاهت بر من افتاد و باور كردم

خواهان كسي بودم تا باورش كنم خود و رؤياهايت را با من تقسيم كردي

و باورت كردم

اما...آنچه كه به راستي نيازمندش بودم باور كردن خود بود

مرا به دنياي درونت بردي و با اكسير عشق ياريم كردي

و به بركت توست كه امروز زنده ام

لمس مي كنم و باور دارم كسي يا چيزي يا خود را...

آري تنها به خاطر وجود توست

تقديم مي كنم به ياس سفيدم...