واژه یلدا، از دوران ساسانیان كه متمایل به به كارگیری خط (الفبای از راست به چپ) سریانی شده بودند به كار رفته است. یلدا- همان میلاد به معنای زایش- زاد روز یا تولد است كه از آن زبان سامی وارد پارسی شده است.

 

يکی از مهمترين جشن های فرهنگ ايرانی ما «يلدا» يا «شب چله» است؛ جشنی که قرن های متمادی پابپای انسان ايرانی راه آمده و مردمان ايران آن را با نام های مختلف برگزار کرده اند. قرن هاست که هر ساله، در بلندترين شب زمستان ـ که تاريکی و سرما به اوج خود می رسد ـ مردمان ايران زمين تا دميدن اولين نشانه های صبح بيدار می مانند تا به استقبال خورشيدی بروند که از نبرد خويش با اهريمن تاريکی و سرما پيروز بيرون آمده است.
در آئين های يلدا اشاره های بسياری بر تلاش انسان برای بهتر زيستن و درست زيستن وجود دارد؛ واقعيتی که يلدا را سخت ارزشمند می کند. يلدا، از سويی، به شبِ تولد مهر يا ميترا (که دو اسطوره ی دوست داشتن و روشنايی اند) گفته می شود، از سويی به آخرين و بلندترين شب سال اشاره می کند که در طی آن تيرگی و سرما تسليم روشنايی و گرمای دم افزون می شوند و، از سويی ديگر، حکايت پاسداشت دوستی و پيمان و وفاداری است.

شرق شناسان و مورخان متفق القولند كه ایرانیان نزدیك به 7 هزار سال است كه شب یلدا آخرین شب پاییز و آذر ماه را كه درازترین و تاریك ترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار می مانند، در كنار یكدیگر خود را سرگرم می کنند تا اندوه غیبت خورشید و تاریكی و سردی روحیه آنان را تضعیف نكند و با به روشنی گراییدن آسمان (حصول اطمینان از بازگشت خورشید در پی یك شب طولانی و سیاه كه تولد تازه آن عنوان شده است) به رختخواب روند و لختی بیاسایند.

 

باشد که در بلندترين و تاريک ترين شب زمستانی سرزمين مان، در کنار سروهای آراسته با نور و روشنايی، سرودخوانان و پر انرژی، به پيشواز خورشيد، آن فاتح شکوهمند تاريکی، بشتابيم.

خط خطی شده در پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت به قلم میثم| |